Sonu izleyicinin hayal dünyasına bırakılan final sahnesi ile oldukça hoşuma giden bir film oldu.
Bir anne kız üzerinden metaforlarla da zenginleştirilerek kabuklarımız arasında sıkışmışlıklarımızı anlatan psikolojik yönü ağır bir film, aslında çokça şey söylenip analiz edilebilir.
Filmin bir sahnesinde Antropoloji doktorasını Margaret Mead üzerine yazan Sofia (ana karakter), Mead’in düşüncelerini hayatın esnek olduğunu ve değiştirilebileceğini, aynı zamanda da elastik olduğunu; yani temelde neyle büyüdüysek ona döneceğimizi söyleyerek aktarıyor. Film aslında tam da buradan besleniyor.
Ayrıca filmin sıcak tonlar üzerine dar hissettiren kareler ile çekim tekniği ben de hem sıkışıklığı hem de güveni çağrıştırdı ve görsel doyumu hissettirdi.
Deborah Levy'nin aynı adlı romanı da olduğunu öğrenmiş bulunmakla birlikte meraklısına keyifli seyirler ve de okumalar diliyorum.
Bu arada siz sonunu nasıl bağlardınız merak ediyorum.?
