Süslü püslü stüdyo setlerine ihtiyaç duymadan, yalnızca insan kalbinin derinliğini anlatan alçakgönüllü bir başyapıt. Vittorio De Sica ve Cesare Zavattini, savaş sonrası Roma'sının enkazında, bir babanın ve oğlunun umut dolu arayışı üzerinden insanlığın ortak trajedisini sinema tarihine altın harflerle kazımışlar.
Yönetmen bu zamansız filmde, profesyonel oyuncuların yapaylığından uzak, sokağın yalın gerçekliğini ve yoksulluğun soğuk yüzünü gözler önüne seriyor. Antonio'nun çalınan bisikleti, aslında bir ailenin hayatta kalma umudunun simgesidir. Filmin en büyük gücü ise, çaresizlik ve ahlak ikilemi arasında ezilen bir babanın, oğlunun gözleri önündeki o sarsıcı insanlık sınavıdır. Savaş sonrası İtalya'da geçen bu eşsiz başyapıtın duygusal atmosferini daha yakından hissetmek için mutlaka izlenmesi gereken filmler listenizde yer almalı.
Sonunda adaletin ve umudun sokaklarda kaybolduğu o buruk final, sinemanın en vurucu sahnelerinden biri olarak hafızalara kazınmıştır. Tüm zamanların en iyi filmleri arasında gösterilen bu başyapıt, sinemanın gücünü sadece etkileyici bir görsel şölenden değil, en saf insani duyguları yansıtabilmesinden aldığının en büyük kanıtıdır.
ama neden bilmem, her izlediğimde tuhaf bir huzur veriyor. Evet, doğru okudunuz; tıpkı sevdiğiniz bir şarkıyı defalarca dinlediğiniz gibi, ben de bu filmi defalarca izledim ve defalarca daha izleyeceğim. 
