SİNETAYFA

Zannetme bu dünya seninle döner
Sen yoksan saatler durur zannetme
Zannetme gidersen yıldızlar söner
Gelmezsen denizler kurur zannetme

Bir gün yorulursun yol bile olsan
Denize kadarsın sel bile olsan
Olmaz ya dikensiz gül bile olsan
Güller hep tomurcuk kalır zannetme

Azı karar çoğu zarardır nazın
Zorlarsan kırılır telleri sazın
Sonbahara kalmaz sıcağı yazın
Batan güneş gözüm alır zannetme

Sen ayrı sayfalar yazarsan bize
Sanma sensizliği alamam göze
Yalvarsan yakarsan gelsen de dize
Son pişmanlık çâre olur zannetme

Gelse bile son günüm koluna alsa ölüm
Gözlerimin önünde seninle geçen günüm
Senden sonra kalbimi sevgilere kapattım
Ben seninle o günü bin yıl gibi yaşadım

Son arzun nedir diye gelipte bana sorsalar
Gözlerime bakıpta herşeyi anlasalar

Açık gitmez gözlerim ölsem bile sevgilim
Kulaklarımda çınlıyor beni anlatan sözlerin
Aşkıma hiç dokunma bırak öylece kalsın
Gerçek sevgi neymiş bilmeyenler anlasın

Son arzun nedir diye gelipte bana sorsalar
Gözlerime bakıpta herşeyi anlasalar

Gelse bile son günüm koluna alsa ölüm
Gözlerimin önünde seninle geçen günüm
Senden sonra kalbimi sevgilere kapattım
Ben seninle o günü bin yıl gibi yaşadım

Son arzun nedir diye gelipte bana sorsalar
Gözlerime bakıpta herşeyi anlasalar

Ben geldim geleli açmadı gökler;
Ya ben bulutlan anlamıyorum,
Ya bulutlar benden bir şeyler bekler.
Hayat bir ölümdür, aşk bir uçurum…
Ben geldim geleli açmadı gökler.

Bir yağmur bilirim, bir de kaldırım:
Biri damla damla alnıma düşer;
Diğerinde durur göğe bakarım.
Ne şehir, ne deniz kokan gemiler:
Bir yağmur bilirim, bir de kaldırım.

Nedense aldanmış ilk gece annem,
Afsunlu bir gömlek giydirmiş bana.
İşte vuramadı gökler bana gem,
Dinmedi içimde kopan fırtına.
Nedense aldanmış ilk gece annem.

Biri çıkmış gibi boş bir mezardan,
Ortalıkta ölüm sessizliği var.
Bana ne geldiyse geldi yukardan,
Bana ne yaptıysa yaptı bulutlar,
Biri çıkmış gibi boş bir mezardan.

İyi ki bilmiyor kalabalıklar
Yağmura bakmayı cam arkasından,
İnsandan insana şükür ki fark var;
— Birine cennetse, birine zindan —
İyi ki bilmiyor kalabalıklar.

Yağmur duasına çıksaydık dostlar,
Bulutlar yarılır, hava açardı.
Şimdi ne ihtimal, ne de imkân var.
Göğe hükmetmekten kolay ne vardı,
Yağmur duasına çıksaydık dostlar!

Ben geldim geleli açmadı gökler;
Ya ben bulutlan anlamıyorum,
Ya bulutlar benden bir şeyler bekler.
Hayat bir ölümdür, aşk bir uçurum;
Ben geldim geleli açmadı gökler.

Var mı beni içinizde tanıyan?
Yaşanmadan çözülmeyen sır benim.
Kalmasa da şöhretimi duymayan,
Kimliğimi tarif etmek zor benim...

Bülbül benim lisanımla ötüştü.
Bir gül için can evinden tutuştu.
Yüreğine Toroslardan çığ düştü.
Yangınımı söndürmedi kar benim...

Niceler sultandı, kraldı, şahtı.
Benimle değişti talihi bahtı,
Yerle bir eylerim taç ile tahtı,
Akıl almaz hünerlerim var benim...

Kamil iken cahil ettim alimi,
Vahşi iken yahşi ettim zalimi,
Yavuz iken zebun ettim Selim'i,
Her oyunu bozan gizli zor benim...

Yeryüzünde ben ürettim veremi.
Lokman Hekim bulamadı çaremi.
Aslı için kül eyledim Kerem'i.
İbrahim'in atıldığı kor benim...

Sebep bazı Leyla, bazı Şirin'di.
Hatrım için yüce dağlar delindi.
Bilek gücüm Ferhat ile bilindi.
Kuvvet benim, kudret benim, fer benim...

İlahimle Mevlana'yı döndürdüm.
Yunus'umla öfkeleri dindirdim.
Günahımla çok ocaklar söndürdüm.
Mevla'danım, hayır benim, şer benim...

Benim için yaratıldı Muhammet!
Benim için yağdırıldı o rahmet!
Evliyanın sözündeki muhabbet,
Enbiyanın yüzündeki nur benim...

Kimsesizim hısmım da yok, hasmım da
Görünmezim cismim de yok, resmim de
Dil üzmezim, tek hece var ismimde
Barınağım gönül denen yer benim...

Yoldaş demek,
mükemmel bir kafa, mükemmel bir yürek,
yumruklarıyla erkek,
gözleriyle çocuk, dost demektir.
Yoldaş demek,
yarin yanağından gayri
her yerde hep beraber diyebilmektir.
Yoldaş demek,
güneşi içenlerin türküsünü birlikte söyleyebilmektir.
Yoldaş demek,
sözü söz, aynı yürek çarpıntısı,
yol arkadaşı, can yoldaşı olabilmektir.
Yoldaş demek,
aynı güzel günlere, güneşli günlere,
gündüzlerinde sömürülmeyen, gecelerinde aç yatılmayan
ekmek, gül ve hürriyet günlerine inanmak,
motorları maviliklere sürebilmektir.
Yoldaş demek,
beraber güneşe gülebilmek, beraber döğüşebilmektir.

Nazım Hikmet Ran

En uzun koşuysa elbet
Türkiye'de de devrim
O , onun en güzel yüz metresini koştu
En sekmez lüverin namlusundan fırlayarak ...
En hızlısıydı hepimizin,
En önce göğüsledi ipi...

Acıyorsam sana anam avradım olsun;
Ama aşk olsun sana çocuk,
Aşk olsun.

Suya düşen bir karanfilse yüreğin
bırak kendini ırmağın türküsüne gülüm
vursun seni o taştan bu taşa
o çağlayandan bu çağlayana

Kavgadan uzak kalmışsan
sevdadan da uzaksın demektir
devinmez yüreğinin mağması
çatlamaz sabrın kara taşı

Şenlik dağıldı bir acı yel kaldı bahçede yalnız
O mahur beste çalar Müjgan’la ben ağlaşırız
Gitti dostlar şölen bitti ne eski heyecan ne hız
Yalnız kederli yalnızlığımız da sıralı sırasız
O mahur beste çalar Müjgan’la ben ağlaşırız

Bir yangın ormanından püskürmüş genç fidanlardı
Güneşten ışık yontarlardı sert adamlardı
Hoyrattı gülüşleri aydınlığı çalkalardı
Gittiler akşam olmadan ortalık karardı

Bitmez sazların özlemi daha sonra daha sonra
Sonranın bilinmezliği bir boyut katar ki onlara
Simsiyah bir teselli olur belki kalanlara
Geceler uzar hazırlık sonbahara