SİNETAYFA

​2015 yapımı film, küçücük bir odaya hapsedilmiş bir anne ile oğlun dünyasını, sinema tarihinin en güçlü bağlarından biriyle beyaz perdeye taşımış. Filmin ilk yarısındaki o klostrofobik, nefes kesen gerilim, yerini muazzam bir özgürlük ve adaptasyon mücadelesine bırakıyor.

​Brie Larson’ın hak edilmiş Oscar ödüllü performansı ve çocuk oyuncu Jacob Tremblay’in büyüleyici doğallığı, en karanlık anlarda bile sevginin nasıl en büyük sığınak olduğunu kanıtlıyor. Sonuçta kalbimize dokunan, uzun süre hafızamızdan çıkmayacak bir başyapıt olmuş.

Sinema tarihinin en klostrofobik ama aynı zamanda en ferah hikayelerinden biri sanırım Room. Gücünü sadece trajik bir olaydan değil, insan ruhunun direncinden alıyor sanırım. Filmi bu kadar özel kılan detayları birkaç başlıkta derinleştirmek gerekirse;
​İki farklı film, tek bir hikaye buluşmuş diyebiliriz.
​Film anlatısını çok net iki perdeye bölüyor ve bu geçiş seyircide muazzam bir etki bırakıyor.
​İlk yarı Oda. Sadece birkaç metrekarelik bir alanda geçiyor. Yönetmen Lenny Abrahamson, kamerayı öyle ustaca kullanıyor ki o daracık odanın boğuculuğunu iliklermnize kadar hissediyoruz. Fakat 5 yaşındaki Jack için burası bir hapishane değil, tüm evren. Annesinin onun için yarattığı o hayal dünyası, filmin dram yükünü şiirsel bir masala dönüştürüyor.
​İkinci yarı Dünya. Özgürlüğe kaçışla birlikte film bambaşka bir boyuta evriliyor. Genelde bu tarz hikayeler "kurtuluş" ile biter, ancak Room asıl mücadeleyi burada başlatıyor. Gerçek dünyanın büyüklüğü, gürültüsü ve sınırları, odadan daha korkunç bir fobiye dönüşüyor.

Muazzambir oyunculuk kimyası olan filmin neredeyse tüm yükü iki ismin omuzlarında ve ikisi de devleşiyor. ​Brie Larson Anne rolü ile yaşadığı ağır travmaya, uğradığı istismara rağmen bir anne olarak dik durmaya çalışan, oğluna hissettirmemek için kendi acısını içine gömen kadını kusursuz oynuyor. Karakterin o tükenmişliğini ve çaresizliğini her mimikte görüyor, hissediyoruz. Jacob Tremblay Jack rolü ile sinema tarihinin en iyi çocuk oyuncu performanslarından birini sergiliyor desem yalan olmaz sanırım. Dünyayı yeni keşfeden bir çocuğun o şaşkınlığını, korkusunu ve masumiyetini o kadar doğal aktarıyor ki, oynadığını tamamen unutuyor insan.

​Filme psikolojik derinlik ve "Yeniden Doğuş" açısından bakarsak, travma sonrası stres bozukluğunu ve adaptasyon sürecini ajitasyona kaçmadan, çok gerçekçi bir yerden ele alıyor. Anne için dışarısı, geçmişte bıraktığı ve artık yabancılaştığı bir yerken; Jack için her şey, ağaçlar, gökyüzü, diğer insanlar ilk kez deneyimlenen birer mucize. Jack'in dünyaya ayak uydurma hızı ile annesinin geçmişin yükü altında ezilmesi arasındaki tezat, filmin psikolojik tabanını çok güçlü kılmış bence.

Ve ​unutulmaz detay; Jack'in odadaki sandalye, lavabo, gardırop gibi eşyalara tek tek "Günaydın" ve filmin sonunda yine tek tek "Güle güle" demesi. Mekan algısının ve aidiyetin insan zihninde nasıl şekillendiğini gösteren en vurucu sahnelerden biri bence.

Bu arada filmin edebiyattan sinemaya bu kadar güçlü taşınmasında, kitabın da yazarı olan senarist Emma Donoghue ile Abrahamson’ın kurduğu bu vizyon ortaklığı yatıyor demek yanlış olmaz.

​Özetle Room, izleyeni duygusal olarak hırpalayan ama finalde sevginin, bağ kurmanın ve hayatta kalma içgüdüsünün büyüklüğüyle içimizi ısıtan, sinematografik bir başarı.