SİNETAYFA

Yönetmen Jonathan L.'nin Clue ile birlikte en sevdiğim filmlerinden birisi. İki arkadaşın bir yanlış anlaşılma ile başlayan kâbusunun Vinny ile daha da zor hale gelmesinin hikayesi. Oldukça keyifli ve 90'ların havasını her karesine indirmesi ile ilgi çekici.

7.5 / 10

İran asıllı yönetmen Alireza Khatami'ye Sundance'da yönetmen kategorisinde ödülü getiren son filmi. Kimlik, ataerkillik ve travmalar üzerine yaptığı bu deneme biçim ve içerik uyumu sayesinde takdir topladı. Film kulübümüzün radarını giren bu filmi izleyip konuşmamak olmazdı.

Film ana karakter Ali (Ekin Koç) üzerine inşa edilmiş. Ali Amerika'da karşılaştırmalı edebiyat eğitimi aldıktan sonra memleketine geri döner. Geri dönse de Ali hiç bir zaman kendisiyle bir bütün olamıyor. Ailesi ile yaşadığı krizler baba karakteri Hamit üzerinden, bir yer bulma isteği hasta annesi üzerinden, bir aile olamama duygusu arzulanan bir çocuk özlemi üzerinden anlatılıyor. Üniversite'de ders verse de o da sallantıya giriyor. Annesinin ani ölümü ile birlikte yaşadığı travma onu kafa karışıklığına ve yalnızlığa doğru sürükler. Bu ilk bölümde gerilim ve tekinsizlik oldukça iyi aktarılmış. Aile dramı üzerinden ana karakterin bunalımlarını izleyeceğimizi düşünürken yönetmen şok edici bir seçim yapıyor. Ali'nin kimlik bunalımını metaforik bir dille anlatmak yerine bunu ete kemiğe büründürüp bize sunuyor. Çok cesur bir seçim. David Lynch'in ustalıkla yaptığı bir teknik bu. Bir röportajında bunu Bertolt Brecht'in "Yabancılaştırma efekti" ile açıklamış. Brecht Seyircinin oyunla duygusal olarak özdeşleşmesini engelleyerek, eleştirel bir bakış açısı kazanmasını sağlamayı amaçlar. Alireza Khatami'de Ali karakteri üzerinden bu yabancılaşma hissini kullanıyor. Aslında bu fikir ona ait değilmiş. İranlı oyuncu arkadaşı bu öneriyi getirmiş. Başta bütün izleyiciyi kaybederiz dese de zamanla bu fikri sevmiş. Ben bu fikri bir izleyici olarak seviyorum. Metaforik anlatımın vücut bulması hem şaşırtıcı hem de sarsıcı. Ali ve Reza kişilik bozulmasının sinemasal anlatımı. Ali bir çok şeye cesaret edemese de Reza kuyunun derinliklerine inecek kadar cesur. Ali'nin bilinçaltında saklananı dökecek kadar da ileri gitmek istiyor. Bu otobiyografik öyküyü bu biçimde kırmak güzeldi ama ben hikayede istediğim derinlik ve akışı bulamadım. Bir çok şey sahne sahne iyi düşünülmüş fakat bu kişilik bölünmesini fizikselliğe büründüren sahneler arasında akış iyi kurulamamış. Bir yönetmen sahne sahne filmi çok iyi düşünse de gerçekten iyi bir film ortaya çıkar mı sorusunun bence karşılı bu filmdi.

Filmde en sevdiğim sahne sınıfta tercümenin ne demek olduğunun anlatıldığı sahneydi. Arapça da öldürmek anlamına gelen tercüme anlatımı bu hikaye ile birebir örtüşüyordu.Bir dilden bir dile kelimeyi çevirirken aslında bir önceki anlamı öldürüyoruz. Adeta kimliği parçalayıp yenisini yaratıyoruz. Ama nihayetinde rüyalarımız da o yüzleşme anı hayatımızın çatlakları arasından sızmaya başlıyor. Bastırılmış olan mutlaka geri dönüyor. Geçmişin mirası bilincimizin sınırlarına sert kapı vuruşu sesleri ile davet ediliyor. Çoktan öldürdüğünü sandığın şeyler hayatına girmeyi ve yüzleşmeyi bekliyor. Final sahnesini de çok beğendiğimi ifade edeyim.

Yönetmen ilk olarak bu filmi ülkesinde çekmek istese de sansür kurulundan bu senaryo ret yiyor. Gerekçesi baba katlinin filmde anlatılması. bunun inanca uygun olmaması filmi ülkemize taşımış. Bu projeye inanan ve destek veren Türk oyuncuları kutlarım. Özellikle Ekin Koç'un performansını beğendin. Hamit'in öğretmen sevgili rolünde ki oyuncunun acısını yansıtmasını çok yapay bulsam da oyunculuklar için eleştiri getirmeyeceğim.

10 / 6